16.04 -12.05.13 Jerzy Grochocki Wystawa „Obszary przestrzeni”

1992 1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005
2006 2007 2008 2009 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017 2018

Jeśli chcemy dotknąć jakiejkolwiek istoty zagadnienia i w pełni  ją zrozumieć, należy szukać przeciwieństwa.

Każde postawione zadanie, każda myśl twórcza i każde działanie w naturze, nosi w sobie dwoistość, a siłę elementu poznamy przez porównanie. Siłę bieli uświadomimy sobie i poznamy w opozycji do siły czerni i odwrotnie. Głębię przestrzeni do płaskości płaszczyzny.

Pion do poziomu, a słowo „TAK”  do słowa  „NIE”.

Ta dwoistość dana nam przez naturę nie odnosi się wyłącznie do formy przedmiotu porównywanego, ale również do wszystkich form życia fizycznego jak i do wrażliwości emocjonalnej, wyobraźni pojęć abstrakcyjnych, stosunków między ludzkich.

Porównać możemy wszystko i dla wszystkich porównań znaleźć miernik, a co zatem idzie znaleźć i stosować „skalę porównań”. Jeśli sztuka ma być rozpoznawalna jako obiekt twórczej myśli artysty, nie może być chaosem. W przeciwnym razie pozbawieni bylibyśmy możliwości wartościowania i oceny. Logiczną konsekwencją więc jest, że sztuka nie może powstawać z przypadku, jeśli przypadek rozumiemy jako niekontrolowany chaos.

Moja twórczość należy do postmalarskiego, abstrakcyjnego ruchu w sztuce, mając w swej wypowiedzi zarówno spuściznę konstruktywizmu, minimalizmu i sztuki konkretnej. Niewątpliwie moje kompozycje są wynikiem stosowania logicznych systemów, często opartych na ciągach matematycznych i liczbowych, wychodzących z płaskiego obrazu w trójwymiarową przestrzeń. W moich pracach można by znaleźć elementu symbolu, ale absolutnie nie w znaczeniu narracyjnym, lecz wyłącznie pojęciowym.

Dążąc do perfekcji twórczej, świadomość podpowiada, że doskonałość idei i realizacji – tak jak każda doskonałość – istnieje wyłącznie w wyobraźni. Nie ma prostej linii ani idealnego kwadratu. Może więc doskonałość jest w niedoskonałości, a w niej należy szukać „idealnej prostej”

 

JERZY GROCHOCKI jest absolwentem Wydziału Architektury na Politechnice Warszawskiej (dyplom 1957) oraz Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, (dyplom 1963). Interesuje go problematyka przestrzeni, jej relacja do płaszczyzny obrazu, inspiracje znajduje zarówno w naturze, jak i w matematyce, logice i geometrii poszukując wzajemnych między nimi odniesień.

W latach 1963 – 68 maluje serie inspirowanych pejzażem górskim obrazów, a także „Martwe natury” , „Kompozycje figuratywne” i „Impresje” w nastroju surrealnej abstrakcji.

W 1967 założył artystyczną grupę malarską noszącą nazwę Grupa 7.

Lata 1967 – 70 stanowią przełom w jego twórczości: matematyczno-geometryczne fascynacje prowadzą Grochockiego do poszukiwań w obrębie konstruktywizmu i stworzenia autorskiego systemu – Czterech Znaków Płaszczyzny i Czterech Obszarów Przestrzeni oraz czterech barw: czarnej, złotej, srebrnej i białej, które odtąd stanowią zarówno budulec, jak i swoisty kod językowy jego sztuki.

W 1977 roku uczestniczył w Kongresie Tekstu Wizualnego w Warszawie, gdzie pokazał autorski system kolorystyczny w odniesieniu do dźwięku litery, tworząc swoisty język wizualny. W tym czasie był związany twórczo z ruchem Sztuki Systemu w Europie i z jego grupami artystycznymi: Arbeitkreis w Holandii, Dimensio w Finlandii, Exacte Tendenzen w Austrii.

W latach 1978/80 Grochocki utworzył matematyczny ciąg liczbowy, który stał się inspiracją do wielu jego kompozycji. Komponował także fotomontaże, collage z przypadkowych form oraz modularne obiekty przestrzenne.

Od roku 2000 włącza do swoich prac elementy naturalnego drzewa  tworząc malarskie obiekty przestrzenne z cyklu „Synteza natury z logiką geometrii”.

W  1984 roku artysta wyemigrował wraz z rodziną do USA. Po prawie dwudziestoletniej nieobecności, od 2004 roku wraca do artystycznego obiegu w Polsce. Wziął udział w przeszło stu wystawach grupowych i indywidualnych w Europie i w USA. Prace J. Grochockiego znajdują się w licznych kolekcjach muzealnych i prywatnych w Europie i USA, m.in.:

W Museum Modern Art w Hunfeld (Niemcy), Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie, Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Chełmskim w Chełmie, Exakte Tendenzen Collection w Wiedniu, F. Morellet Collection we Francji, Museum of Modern Art oraz w Multnomah Art Center, Portland, Oregon, USA.